Bingo narodziło się ok. 1530 roku, korzenie tej gry sięgają włoskiej loterii. Stopniowo gra zdobywała uznanie również we Francji, gdzie grywała w nią zamożna część społeczeństwa. Około 1926 roku bingo stało się popularne także w Stanach Zjednoczonych, jednak tam nosiło nazwę ''beano'' (ang. bean - fasola). Na terenie tego kraju dealer losował dyski opatrzone numerami, a gracze zaznaczali pola za pomocą ziaren fasoli. Wygraną oznajmiało się okrzykiem ''beano'''', a nie jak dziś - ''bingo''.
Gra bingo ma proste zasady. Każdy gracz dostaje specjalną planszę, która zawiera kombinację 25 cyfr (5x5), a w niektórych krajach także puste pola traktowane jak te już skreślone. Prowadzący kolejno losuje po jednej kuli ze specjalnego pojemnika, a gracze muszą zakreślić wybrane losowo liczby, jeśli te znajdują się na ich karcie. Kulki są losowane do tego momentu, dopóki któryś z uczestników zabawy nie stworzy określonego wzoru na swojej karcie, czyli np. linii lub nawet całej planszy. Wtedy swoją wygraną musi obwieścić innym graczom charakterystycznym okrzykiem ''bingo!''.
